'Laat me niet los' - De gedragsscholen van minister Demir

Minister voor onderwijs Zuhal Demir (N-VA) zoekt een oplossing voor die jongeren die meermaals van school werden geschorst. Uitgesloten. Een onderwerp dat terecht in de kijker staat en een antwoord vereist. Alleen, is een gedragsschool daarvoor het antwoord? Welke boodschap geven we daar mee? Dat opgeven een optie is?

Als ex-leerkracht en actueel therapeut voor (voornamelijk) volwassenen, vraag ik mij af hoe we de draagkracht van leerkrachten kunnen vergroten. Die mensen die dagelijks geconfronteerd worden met uitdagend leerlinggedrag in de klas. Welke steun is er, naast uitvoerige leerlingbegeleiding, voor het socio-emotioneel welzijn van leerkrachten? Die mensen die er voor moeten zorgen dat leerlingen zo lang mogelijk aan boord blijven. Die mensen die onze jongeren blijven zíen en in hen geloven.

Je kan maar omarmen wanneer je jezelf hebt omarmd. De-escalerend omgaan met probleemgedrag vereist binnen je Window of Tolerance blijven. Binnen dat stuk waar we emotioneel kunnen blijven verwerken. Binnen je WOT blijven, in het bijzonder in emotioneel uitdagende situaties, vereist emotionele autoregulatie. En net dat is moeilijk voor wie dat (vroeger) onvoldoende leerde en voor wie blijft terugvallen op co-regulatie:

1. Ik kan alleen maar rustig blijven als jij rustig blijft.

2. Ik kan alleen maar terug rustig worden wanneer jij mij terug rustig maakt.

Van leerlingen die per definitie nog in een socio-emotionele afhankelijkheidsrelatie zitten met hun leerkracht, een relatie die hiërarchisch is en waar leerkrachten een eindverantwoordelijkheid over dragen, kunnen we die autoregulatie (nog) niet verwachten. Van volwassenen wel.

Leerlingen hebben absoluut een kader nodig, een voorbeeld aan waarden en normen, een wenselijk gedragsmodel. Teach what you preach. Moet dat kader repressief zijn? Heeft dat ooit gewerkt om verantwoorde en liefdevolle volwassenen voort te brengen die geloven in zichzelf?

Laten we onze jongeren, onze toekomst, niet lossen of wegstoppen op dumpplaatsen. Plekken waar 'hulp' en 'begeleiding' worden verpakt met een 'niet-goed-genoeg-strik'. Want zijn we uiteindelijk niet allemaal liefdevol verstrikt in die erfenis?

Het stopt wanneer wij zeggen dat het stopt.